Witamy na oficjalnej stronie
Parafii Najświętszego Serca
Pana Jezusa w Borku


Niech będzie pochwalony
Jezus Chrystus

VI NIEDZIELA WIELKANOCY

26. maja A.D. 2019

Ogłoszenia Duszpasterskie

  1. W kolejną niedzielę Wielkanocy usłyszeliśmy obietnicę posłania uczniom Ducha Świętego. Trzecia Osoba Trójcy Świętej prowadzi Kościół do pełnego zjednoczenia z Chrystusem i na spotkanie z Bogiem Ojcem. Przygotujmy się na przyjęcie darów Ducha Świętego poprzez odprawienie nowenny przed uroczystością Zesłania Ducha Świętego, którą rozpoczniemy w najbliższy piątek.

  2. W dzisiejszej modlitwie szczególnie pamiętamy o naszych matkach z okazji ich święta. Niech Najświętsza Maryja Panna, wzór macierzyńskiego serca, nieustannie wyprasza potrzebne dary, a wdzięczność i miłość najbliższych zawsze radują Wasze serca.

  3. Powoli dopełnia się czas wielkanocnej radości. Przypominamy wiernym o przykazaniu kościelnym, wynikającym z troski o nasze duchowe dobro, które mówi:„Przynajmniej raz w roku, w okresie wielkanocnym, przyjąć Komunię św.”.

  4. Zapraszam do udziału w ostatnich już w tym roku nabożeństwach majowych. Od poniedziałku do środy będziemy modlili się o urodzaje i za kraje głodujące.

  5. W piątek na zakończenie maryjnego majowego miesiąca, oddamy cześć Matce Bożej, obchodząc święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny. W sobotę Msza Święta ku czci Niepokalanego Serca Maryi o godz. 6.30 i 18.00.

  6. Wszystkie dzieci naszej parafii z okazji Dnia Dziecka zawierzymy Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.

  7. Dziękuję za prowadzenie modlitwy różańcowej róży Elżbiety Kmieć i proszę o prowadzenie tej modlitwy w najbliższą niedzielę różę Krystyny Polowiec.

  8. Solenizantów i jubilatów otaczamy naszą życzliwością i powierzamy opiece Matki Bożej.
  9. W dzisiejszą niedzielę o godz. 16.15 spotkanie PZS.

  10. Wójt Gminy Rzezawa oraz Gminne Centrum Kultury Czytelnictwa i Sportu w Rzezawie informuje, iż z powodu złych warunków atmosferycznych V Gminny Dzień Dziecka  zostanie przeniesiony na 16 czerwca (niedziela) godz. 15.00.

  11. Dziękuję Rodzinom za sprzątanie i troskę o kościół oraz za łożoną ofiarę w kwocie 43 zł po zakupie kwiatów i środków czyszczących. Proszę o przejęcie kolejki Rodziny od Wiesława Kusiaka do Marii Kociołek.

  12. Spotkania:

    a)      chór parafialny – piątek – godz. 19.15;

    b)      DSM – sobota  - godz. 10.00;

    c)      aspiranci – sobota – godz. 10.00;

    d)     schola – Sobota – godz. 10.40.

 

 

TEMATYKA MAJOWEGO SPOTKANIA PARAFIALNEGO ZESPOŁU SYNODALNEGO

PARAFIA „RODZINĄ RODZIN” - konspekt na I część majowego spotkania Parafialnych Zespołów Synodalnych

Modlitwa: Boże, od którego pochodzi wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi, Ojcze, który jesteś Miłością i Życiem, spraw, aby każda ludzka rodzina na ziemi przez Twego Syna, Jezusa Chrystusa, „narodzonego z Niewiasty”, i przez Ducha Świętego, stawała się prawdziwym przybytkiem życia i miłości dla coraz to nowych pokoleń. Spraw, aby Twoja łaska kierowała myśli i uczynki małżonków ku dobru ich własnych rodzin i wszystkich rodzin na świecie. Spraw, aby młode pokolenie znajdowało w rodzinach mocne oparcie dla swego człowieczeństwa i jego rozwoju w prawdzie i miłości. Spraw, aby miłość umacniana łaską Sakramentu Małżeństwa okazywała się mocniejsza od wszelkich słabości i kryzysów, przez jakie nieraz przechodzą nasze rodziny. Spraw wreszcie - błagamy Cię o to za pośrednictwem Świętej Rodziny z Nazaretu - ażeby Kościół wśród wszystkich narodów ziemi mógł owocnie spełniać swe posłannictwo w rodzinach i poprzez rodziny. Przez Chrystusa Pana Naszego, który jest Drogą, Prawdą i Życiem, na wieki wieków. Amen. (Św. Jan Paweł II)
Jak jest? (diagnoza sytuacji)
„W niewielkich wioskach i miasteczkach parafia i bliskie relacje sąsiedzkie wzmacniają poczucie wspólnoty. Wielkie parafie miejskie natomiast nie sprzyjają budowaniu ducha wspólnotowego. Anonimowość życia, nie wiązanie się z jedną, konkretną parafią pogłębiają rozbicie więzi społecznych i kościelnych. Pewną odpowiedzią na te zjawiska jest tworzenie wspólnot ruchów katolickich, które duży nacisk kładą na umacnianie więzi wspólnotowych i przyczyniają się do pogłębienia świadomości uczestnictwa w Kościele”. (Sól ziemi. Powołanie i posłannictwo świeckich, II Polski Synod Plenarny 1991 – 1999, 32).
1. W analizie współczesnego spojrzenia na parafię warto zastanowić się czy w świadomości wierzących parafia jest dzisiaj bardziej jednostką administracji kościelnej czy też wspólnotą uczniów Chrystusa. Może jest jednym i drugim?
2. Być może jednak akcent przesadnie położony jest tylko na jedno z tych ujęć. Warto więc zastanowić się jakie są konsekwencję tylko jednostronnego spojrzenia na parafię.
Jak powinno być? (kryterium teologiczne)
„Główny wkład do duszpasterstwa rodzin wnoszony jest przez parafię, będącą rodziną rodzin, w której harmonijnie mają swój udział małe wspólnoty, ruchy i stowarzyszenia kościelne”. (Amoris Laetitia, 202).
1. Czy znajomość prawidłowego wzorca funkcjonowania parafii katolickiej jest ważny i czy jego właściwe rozumienie ma wpływ na życie religijne osób zgromadzonych w tej parafii?
2. Jak Kościół katolicki definiuje parafię? Co oznacza określenie, że parafia jest „rodziną rodzin”?
3. Jakie miejsce w życiu parafialnym powinno zajmować duszpasterstwo małżeństw i rodzin?
Co robić, aby było jak powinno? (kryterium praktyczne)
„Parafie, ruchy, szkoły i inne instytucje Kościoła mogą na różne sposoby pośredniczyć w trosce i ożywianiu rodzin. Na przykład, przy wykorzystaniu takich narzędzi jak: spotkania małżeństw z sąsiedztwa czy zaprzyjaźnionych, krótkie rekolekcje dla małżonków, konferencje specjalistów dotyczące bardzo konkretnych problemów związanych z życiem rodzinnym, ośrodki poradnictwa małżeńskiego, działalność pracowników misyjnych przygotowanych do rozmowy z małżonkami na temat ich trudności i aspiracji, poradnictwa dotyczącego różnych sytuacji rodzinnych (uzależnienia, zdrada, przemoc w rodzinie), miejsca rozwijania duchowości, warsztaty formacyjne dla rodziców dzieci problemowych, spotkania rodzinne. Kancelaria parafialna powinna być przygotowana do tego, by serdecznie przyjąć parafian i zająć się pilnymi sprawami rodzinnymi lub ułatwić kontakt z kimś, kto może służyć im pomocą. Istnieje również wsparcie duszpasterskie, jakie świadczą grupy małżeńskie, zarówno posługujące, jak i misyjne, modlitewne, formacyjne i wzajemnego wsparcia. Grupy te stanowią okazję, by dawać, by otwierać swoje rodziny na innych, by dzielić się wiarą, ale jednocześnie są środkiem do wewnętrznego umocnienia małżonków i ich rozwoju”. (Amoris Laetitia, 2)
1. W jaki sposób możemy ożywiać wspólnoty parafialne?
2. Jakimi „narzędziami” dysponujemy, aby parafię czynić „rodziną rodzin”?
Modlitwa
Jezu, Maryjo i Józefie,
w was kontemplujemy
blask prawdziwej miłości,
do was zwracamy się z ufnością
[…]
Święta Rodzino z Nazaretu,
uczyń także nasze rodziny
środowiskami komunii i Wieczernikami modlitwy,
autentycznymi szkołami Ewangelii
i małymi Kościołami domowymi (Papież Franciszek)
MATERIAŁY POMOCNICZE
1. „Kościół lokalny, dokładniej, każda wspólnota parafialna winna lepiej sobie uświadomić łaskę i odpowiedzialność, które otrzymuje od Pana dla rozwijania duszpasterstwa rodzin. Żaden program duszpasterstwa organicznego nie może nigdy, na żadnym poziomie, pominąć duszpasterstwa rodzin”. (Familiaris Consortio, 70).
2. „Biskupi posługują się w szczególny sposób kapłanami, których zadanie stanowi istotną część posługiwania Kościoła na rzecz małżeństwa i rodziny […]. Kapłan lub diakon, po odpowiednim okresie gruntownego przygotowania do takiego apostolatu, winien zawsze odnosić się do rodzin jak ojciec, brat, pasterz i nauczyciel, wspomagając je środkami łaski i oświecając światłem prawdy”. (Familiaris Consortio, 73).
3. „Parafia jest określoną wspólnotą wiernych, utworzoną na sposób stały w Kościele partykularnym, nad którą pasterską pieczę, pod władzą biskupa diecezjalnego, powierza się proboszczowi jako jej własnemu pasterzowi” (Kodeks Prawa Kanonicznego, Kan 515, §1).
4. „Trzeba również dążyć do rozkwitu poczucia wspólnoty parafialnej, zwłaszcza w zbiorowym celebrowaniu niedzielnej Mszy świętej”. (Sobór Watykański II, Konstytucja o liturgii świętej Sacrosanctum Concilium, 42).
5. „Ponieważ rodzice dali życie dzieciom, w najwyższym stopniu zobowiązani są do wychowania potomstwa i dlatego należy ich uważać za pierwszych i najlepszych wychowawców. Wychowawcze oddziaływanie rodziców jest tak ważne, że trudno je czymkolwiek zastąpić. Do rodziców należy bowiem stworzenie takiej atmosfery rodzinnej, przepojonej miłością i szacunkiem dla Boga i ludzi, która sprzyjałaby spójnemu osobowemu i społecznemu wychowaniu dzieci. Dlatego rodzina jest pierwszą szkołą cnót społecznych potrzebnych każdemu społeczeństwu”. (Sobór Watykański II, Deklaracja o wychowaniu chrześcijańskim Gravissimum educationis, 3).
6. „Rodzina oparta na fundamencie sakramentu małżeństwa, pielęgnująca żywy kontakt z Bogiem, uczestnicząca systematycznie w życiu Kościoła, wychowująca po katolicku swoje dzieci, kierująca się sumieniem w życiu społecznym, będzie skutecznie ewangelizować inne rodziny przez samo świadectwo życia. Powinna być świadoma, że ewangelizujący charakter wobec innych rodzin będzie miało jej ofiarne angażowanie się w rożne dzieła w parafii: udział w Radzie Parafialnej, przynależność do Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, do Akcji Katolickiej, do grup pomocy charytatywnej, do Kół Różańca św. itp.”. (Konferencja Episkopatu Polski, Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin, Warszawa 2003, 64).
7. „Duszpasterstwo każdej parafii powinno zaliczyć pracę nad małżeństwami i rodziną do stałych form duszpasterstwa zwyczajnego. Nie chodzi tu bowiem o pewną jednorazową akcję, lecz o trwałe urzeczywistnienie zawsze aktualnych zadań. W programie duszpasterskim parafii będą zatem na stałe obecne takie działania jak: spotkania młodych małżeństw, katechezy dla rodziców, współpraca z rodzicami dzieci przed I Komunią św. i młodzieży przed bierzmowaniem, oraz przygotowanie młodzieży i narzeczonych do małżeństwa”. (Konferencja Episkopatu Polski, Dyrektorium Duszpasterstwa Rodzin, Warszawa 2003, 6).
8. „Duszpasterstwo rodzin należy uczynić rzeczywistym priorytetem naszego posługiwania. Myślenie przez pryzmat rodziny musi stać się kluczem przy planowaniu i podejmowaniu działań duszpasterskich w parafii. Oczekuje tego od nas Bóg i człowiek”. (Konferencja Episkopatu Polski, Służyć małżeństwu i rodzinie, 2009, 82).
9. „Duszpasterstwo parafialne jest w dużej mierze duszpasterstwem rodzin i każdy program duszpasterski winien to uwzględnić […] proboszcz i wszyscy pomagający mu kapłani i inni pracownicy duszpasterscy powinni jak najwięcej inicjatywy i troski poświęcać duszpasterstwu rodzin”. (Komisja Episkopatu Polski do spraw Rodzin, Zadania pracowników duszpasterstwa rodzin [w:] Sprawy Rodziny, Biuletyn Komisji Episkopatu Polski do Spraw Rodzin 2(1985)8, s. 13-34.
10. „Model parafii wspólnoty wspólnot charakteryzują postawy, które wyrażają pojęcia: świadectwo i partycypacja …czyli uczestnictwo w życiu Bożym w Duchu Świętym…. Te małe wspólnoty są żywymi komórkami, które wszczepiamy w organizm parafialny.” (Franciszek Blachnicki, Oaza rekolekcyjna diakonii Ruchu Światło-Życie. Lublin. 1995).
11. „Ochrzczeni małżonkowie wyrażają to, czym Kościół jest w swej istocie, a mianowicie, sprawują znak miłości, w którym objawia się miłość”. (K. Rahner, Die Ehe als Sakrament, „Theologisches Jahrbuch” 1971, s. 272n.).
12. „Ludzie przychodzili do naszego kościoła, ale nie byli wspólnotą. W gruncie rzeczy wiele elementów tworzących lokalną kulturę przeciwstawiało się idei wspólnoty. Nie było na to ani czasu, ani miejsca; nie było też żadnego planu, który pomógłby wspólnocie zaistnieć. Ludzie się spóźniali i wychodzili przed końcem mszy. Nie witali się, a znak pokoju był wymuszonym gestem […] Musimy sprawić, żeby nasze duże parafie stały się bardziej osobowe i żeby oferowały możliwość przynależności do wspólnoty i stałe wsparcie dla jej członków. A w parafiach każdej wielkości powinniśmy zachęcać do tworzenia relacji, które będą oparciem dla wiary parafian. W erze techniki i coraz bardziej powierzchownych relacji osobowych musimy dążyć do stworzenia wspólnoty przyjaźni w wierze…”. M. White, T. Corcoran, Odbudowana. Historia katolickiej parafii, tł. K. Zabawa, Gubin 2013. s. 185n.
13. Informacje Sekretariatu V Synodu Diecezji Tarnowskiej
Od maja 2019 rozpoczynamy II rok V Synodu Diecezji Tarnowskiej, który w obszarze tematów formacyjnych będzie skoncentrowany na wspólnocie parafialnej. Nie oznacza to jednak, że Synod będzie zajmował się w tym roku tylko tematem parafii. Nie oznacza to także, że temat rodziny został na Synodzie zakończony. Poszczególne trzy lata Synodu: rodzina, parafia, ewangelizacja nadają pewien kierunek pracom synodalnym, wyznaczają tematy na część formacyjną (I część) spotkań Parafialnych Zespołów Synodalnych, określają temat kazania podczas niedzieli synodalnej, artykułu w tarnowskim Gościu Niedzielnym w pierwszą niedzielę miesiąca, itp. Wszystkie Komisje Synodalne (13 Komisji) pracują jednak permanentnie nad stosownymi dla siebie zagadnieniami szczególnie uwzględniając temat danego roku. Przykładowo Komisja Małżeństw i Rodzin pracuje aktualnie nad Regulaminem funkcjonowania poradnictwa rodzinnego w diecezji tarnowskiej, Statutem dekanalnego duszpasterza małżeństw i rodzin, Statutem diecezjalnego duszpasterza związków niesakramentalnych. Przygotowuje także materiały dla parafialnych poradni rodzinnych w języku angielskim, niemieckim i włoskim, materiały na Dzień Skupienia dla narzeczonych, materiały do katechizacji dla narzeczonych, itd. W roku parafii każda z Komisji będzie podejmowała więc konsekwentnie odpowiednie dla swojego zakresu prace. Analogicznie tak samo będzie w trzecim roku, który będzie koncentrował się na ewangelizacji. Prace Synodu nie obejmują więc tylko tych trzech zagadnień: rodzina, parafia, ewangelizacja, lecz te trzy obszary są kierunkiem przewodnim i dynamizują synodalną drogę.

Informacja dla Parafialnych Zespołów Synodalnych o nowej formie II części spotkań PZS

Kończymy powoli pierwszy rok Synodu, który już na obecnym etapie ukazuje słuszność synodalnej drogi. Pogłębiona refleksja nad stanem duszpasterstwa diecezji tarnowskiej, wspólnie podjęte inicjatywy i wiele innych owoców synodalnego wysiłku, pozwala z nadzieją spojrzeć na dalszy okres trwania Synodu. Wszystkie Komisje Synodalne (obecnie jest ich 13) pracują nad właściwymi sobie obszarami duszpasterstwa. Wnioski z prac Parafialnych Zespołów Synodalnych były niezwykle istotne dla prac poszczególnych Komisji Synodu. Serdecznie za nie dziękujemy.
Prace Synodu osadzone są w perspektywie trzech zasadniczych zagadnień, które dynamizują refleksję synodalną. Wyznaczają one trzy obszary, które mają przeniknąć całą diecezję i ukierunkować dany rok Synodu. W pierwszym roku rozważaliśmy tajemnicę małżeństwa i rodziny w drugim roku zastanowimy się nad wspólnotą parafialną, aby w roku trzecim zakończyć tematem ewangelizacji. Postęp prac Synodu naturalnie pociąga za sobą zmianę formy II części spotkań Parafialnych Zespołów Synodalnych. Wchodzimy w okres konsultowania przez PZS projektów, które powstają w danych Komisjach:
1. Zmianie ulegnie tylko II część spotkania PZS (I część nie ulega zmianie).
2. Komisje Synodalne pracują aktualnie nad projektami dokumentów. Dlatego w II części spotkań PZS zasadniczo nie będzie już pytań, lecz fragmenty (zapisy) wybranego dokumentu nad którym pracuje dana Komisja. II część spotkania będzie więc miała charakter konsultacyjny.
3. Należy do danego fragmentu dokumentu przedstawić swoje uwagi, komentarze, propozycje zmian brzmienia konkretnego zapisu. Komentując ten zapis warto szczególną uwagę zwrócić na fakt, czy dany jest on realny do wprowadzenia w życie parafii, czy też może z pewnych przyczyn jest niemożliwy do wprowadzenia.
4. Zachowany jest istotny punkt „Wolne wnioski”, który ukazuje synodalną otwartość. Można w nim zapisać spostrzeżenia, które zdaniem PZS są na tyle ważne, że chciałby się podzielić nimi z całą wspólnotą synodalną.
6. Wypełnione tabelki, w podobny sposób jak w ubiegłym roku przesyłamy drogą elektroniczną (Word) relatorowi do 7 dnia kolejnego miesiąca. Relator do 15 dnia przesyła do sekretariatu Synodu zbiorczy plik z wnioskami z całego dekanatu.
7. Wszystkie inne zasadny funkcjonowania i pracy PZS nie ulegają zmianie.


Konsultacje.

II Część Spotkania PZS

  1. „Parafialne poradnie rodzinne są ważną częścią duszpasterstwa małżeństw i rodzin diecezji oraz stanowią wyraz duszpasterskiej troski o rodzinę w parafiach, w których działają. Działalność parafialnych poradni rodzinnych skierowana jest zarówno do narzeczonych jak i do małżonków”. (Ze wstępu do Dokumentu: Regulamin funkcjonowania poradnictwa rodzinnego w diecezji tarnowskiej).

     

  2. „Niezwykle istotna jest troska o pomieszczenie, w którym działa parafialna poradnia rodzinna. Powinno być ono zadbane, odpowiednio wyposażone, dostosowane do potrzeb prowadzonych spotkań i spełniające współczesne standardy wyrażające szacunek dla osób przyjmowanych w poradni. Jeżeli możliwości parafii na to pozwalają, parafialna poradnia rodzinna powinna być zorganizowana w osobnej sali. Informacja o dyżurach parafialnej poradni  rodzinnej powinna być ogólnodostępna dla parafian (widoczna tablica, strona internetowa parafii, kancelaria parafialna, gablota)”. (Regulamin funkcjonowania poradnictwa rodzinnego w diecezji tarnowskiej).

     

  3. Wolne wnioski.

     

     

INFORMACJA DLA PARAFIALNYCH ZESPOŁÓW SYNODALNYCH

Drodzy Członkowie Parafialnych Zespołów Synodalnych, z pewnością dotarła do Was informacja o synodalnych internetowych rekolekcjach adwentowych. Są w tam cenne świadectwa małżeństw i osób zaangażowanych w duszpasterstwo rodzin. Rozważania prowadzą poszczególne Wspólnoty naszej diecezji, które koncentrują się na duchowości
małżeńskiej i rodzinnej. Warto do nich powracać jako inspirujących rozmów.
Zachęcam, aby je upowszechniać i zapraszać do oglądania kolejnych odcinków. Warto przesłać tę wiadomość do wszystkich Członków Waszego Zespołu.
 
Przesyłam bezpośrednie linki:
 
Z serdecznymi pozdrowieniami
ks. Piotr Cebula
Sekretarz V SDT

 

 

NABOŻEŃSTWO PIĘCIU PIERWSZYCH SOBÓT MIESIĄCA
Wynagrodzenie składane Niepokalanemu Sercu Maryi

1. Wielka obietnica Matki Bożej Fatimskiej.
W Fatimie 13 lipca 1917 r. Matka Boża powiedziała: "Widzieliście piekło, do którego idą dusze biednych grzeszników. Bóg chce je uratować, Bóg chce rozpowszechnić na świecie nabożeństwo do mego Niepokalanego Serca. Jeżeli uczyni się to, co wam powiem, wielu zostanie przed piekłem uratowanych i nastanie pokój na świecie".
"Przybędę, by prosić o poświęcenie Rosji memu Niepokalanemu Sercu i o Komunię św. wynagradzającą w pierwsze soboty. Jeżeli moje życzenia zostaną spełnione, Rosja nawróci się i zapanuje pokój. Jeśli nie, bezbożna propaganda rozszerzy swe błędne nauki po świecie, wywołując wojny i prześladowanie Kościoła. Dobrzy będą męczeni, Ojciec Święty będzie wiele cierpiał. Różne narody zginą, na koniec moje Niepokalane Serce zatriumfuje".
Siedem lat po zakończeniu fatimskich objawień Matka Boża zezwoliła siostrze Łucji na ujawnienie treści drugiej części tajemnicy fatimskiej. Jej przedmiotem było nabożeństwo do Niepokalanego Serca Maryi. 10 grudnia 1925 r. objawiła się siostrze Łucji Maryja z Dzieciątkiem i pokazała jej cierniami otoczone serce.
Dzieciątko powiedziało:
"Miej współczucie z Sercem Twej Najświętszej Matki, otoczonym cierniami, którymi niewdzięczni ludzie je wciąż na nowo ranią, a nie ma nikogo, kto by przez akt wynagrodzenia te ciernie powyciągał".
Maryja powiedziała:
"Córko moja, spójrz, Serce moje otoczone cierniami, którymi niewdzięczni ludzie przez bluźnierstwa i niewierności stale ranią. Przynajmniej ty staraj się nieść mi radość i oznajmij w moim imieniu, że przybędę w godzinie śmierci z łaskami potrzebnymi do zbawienia do tych wszystkich, którzy przez pięć miesięcy w pierwsze soboty odprawią spowiedź, przyjmą Komunię świętą, odmówią jeden Różaniec i przez piętnaście minut rozmyślania nad piętnastu tajemnicami różańcowymi towarzyszyć mi będą w intencji zadośćuczynienia".

2. Dlaczego ma to być „pięć sobót” wynagradzających?
Siostra Łucja odpowiada: "Pozostając przez część nocy z 29 na 30 maja 1930 roku w kaplicy z naszym Panem i rozmawiając z Nim o czwartym i piątym pytaniu, poczułam się nagle mocniej owładnięta Bożą obecnością. Jeśli się nie mylę, zostało mi objawione, co następuje: Córko, motyw jest prosty: Jest pięć rodzajów obelg i bluźnierstw wypowiadanych przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.
    Pierwsze: Bluźnierstwa przeciw Niepokalanemu Poczęciu.
    Drugie: Przeciwko Jej Dziewictwu.
    Trzecie: Przeciwko Bożemu Macierzyństwu, kiedy jednocześnie uznaje się Ją wyłącznie jako Matkę człowieka.
    Czwarte: Bluźnierstwa tych, którzy starają się otwarcie zaszczepić w sercach dzieci obojętność, wzgardę, a nawet nienawiść do tej Niepokalanej Matki.
    Piąte: Bluźnierstwa tych, którzy urągają Jej bezpośrednio w Jej świętych wizerunkach. Oto, droga córko, motyw, który kazał Niepokalanemu Sercu Maryi prosić mnie o ten mały akt wynagrodzenia. A poza względem dla Niej chciałem poruszyć moje miłosierdzie, aby przebaczyło tym duszom, które miały nieszczęście Ją obrazić. Co do ciebie, zabiegaj nieustannie swymi modlitwami i ofiarami, aby poruszyć Mnie do okazania tym biednym duszom miłosierdzia".
    Jezus powiedział do siostry Łucji: "To prawda, moja córko, że wiele dusz zaczyna, lecz mało kto kończy i ci, którzy kończą, mają za cel otrzymanie przyrzeczonych łask. Ja jednak wolę tych, którzy odprawią pięć pierwszych sobót w celu wynagrodzenia Niepokalanemu Sercu twojej Matki Niebieskiej, niż tych, którzy odprawią piętnaście, bezdusznie i z obojętnością".

3. Warunki nabożeństwa pierwszych sobót - co jest wymagane, aby uczynić zadość temu nabożeństwu?

Warunek 1 - Spowiedź w pierwszą sobotę miesiąca.
"Łucja przedstawiła Jezusowi trudności, jakie niektóre dusze miały co do spowiedzi w sobotę i prosiła, aby spowiedź święta mogła być osiem dni ważna. Jezus odpowiedział: Może nawet wiele dłużej być ważna pod warunkiem, ze ludzie są w stanie łaski, gdy Mnie przyjmują i że mają zamiar zadośćuczynienia Niepokalanemu Sercu Maryi".
    Spowiedź można odbyć na przykład w ramach pierwszego piątku miesiąca, pamiętając jednak o intencji wynagradzającej Niepokalanemu Sercu Maryi.
    Do spowiedzi - co istotne - należy przystąpić z intencją zadośćuczynienia za zniewagi wobec Niepokalanego Serca Maryi. Intencję można wzbudzić podczas przygotowania się do spowiedzi lub w trakcie otrzymywania rozgrzeszenia.

Przed spowiedzią można odmówić taką lub podobną modlitwę:
Boże, pragnę teraz przystąpić do świętego sakramentu pojednania, aby otrzymać przebaczenie za popełnione grzechy, szczególnie za te, którymi świadomie lub nieświadomie zadałem ból Niepokalanemu Sercu Maryi. Niech ta spowiedź wyjedna Twoje miłosierdzie dla mnie oraz dla biednych grzeszników, by Niepokalane Serce Maryi zatriumfowało wśród nas.

Można także podczas otrzymywania rozgrzeszenia odmówić akt żalu:
Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu, szczególnie za moje grzechy przeciwko Niepokalanemu Sercu Maryi.

Warunek 2 - Komunia św. w pierwszą sobotę miesiąca.
Po przyjęciu Komunii św. należy wzbudzić intencję wynagradzającą. Można odmówić taką lub inną modlitwę:
Najchwalebniejsza Dziewico, Matko Boga i Matko moja! Jednocząc się z Twoim Synem pragnę wynagradzać Ci za grzechy tak wielu ludzi przeciw Twojemu Niepokalanemu Sercu. Mimo własnej nędzy i nieudolności chcę uczynić wszystko, by zadośćuczynić za te obelgi i bluźnierstwa. Pragnę Najświętsza Matko, Ciebie czcić i całym sercem kochać. Tego bowiem ode mnie Bóg oczekuje. I właśnie dlatego, że Cię kocham, uczynię wszystko, co tylko w mojej mocy, abyś przez wszystkich była czczona i kochana. Ty zaś, najmilsza Matko, Ucieczko grzesznych, racz przyjąć ten akt wynagrodzenia, który Ci składam. Przyjmij Go również jako akt zadośćuczynienia za tych, którzy nie wiedzą, co mówią, w bezbożny sposób złorzeczą Tobie. Wyproś im u Boga nawrócenie, aby przez udzieloną im łaskę jeszcze bardziej uwydatniła się Twoja macierzyńska dobroć, potęga i miłosierdzie. Niech i oni przyłączą się do tego hołdu i rozsławiają Twoją świętość i dobroć, głosząc, że jesteś błogosławioną między niewiastami, Matką Boga, której Niepokalane Serce nie ustaje w czułej miłości do każdego człowieka. Amen.

Warunek 3 - Różaniec (jedna część) w pierwszą sobotę miesiąca.
Rozpoczynając różaniec należy wzbudzić intencję wynagradzającą, powiedzieć Matce Najświętszej, że będziemy się modlić, by ratować grzeszników i okazać Jej dowód miłości.
Jeśli modlimy się prywatnie, spróbujmy zrobić to własnymi słowami. Jeżeli odmawiamy różaniec we wspólnocie, można odmówić następującą modlitwę:
Królowo Różańca Świętego. Oto klękamy do modlitwy, by w pierwszą sobotę odmówić różaniec, o który prosiłaś. Chcemy przez niego zadośćuczynić za grzechy swoje, naszych bliskich, naszej Ojczyzny i całego świata. Pragniemy modlić się szczególnie za tych, którzy najdalej odeszli od Boga i najbardziej potrzebują Jego miłosierdzia. Wspomóż nas, abyśmy pamiętali o tej intencji wyznaczonej przez Ciebie. Pomóż nam wynagradzać naszym różańcem cierpienia Twego Niepokalanego Serca i Najświętszego Serca Jezusowego.

Po każdej tajemnicy różańca należy odmówić Modlitwę:
O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy, zachowaj nas od ognia piekielnego, zaprowadź wszystkie dusze do nieba i dopomóż szczególnie tym, którzy najbardziej potrzebują Twojego miłosierdzia.

Warunek 4 - Piętnastominutowe rozmyślanie nad tajemnicami różańcowymi w pierwszą sobotę miesiąca.
Podejmujemy piętnaście minut rozmyślania o ściśle określonej przez niebo tematyce: mamy pochylić się nad jedną (lub kilkoma) z tajemnic różańca. Możemy rozmyślać nad dowolną tajemnicą, również nowymi tajemnicami: tajemnicami światła.
    Wzbudźmy intencję wynagradzającą za grzeszników, którzy nie chcą słuchać Matki Najświętszej ani być Jej dziećmi, którzy okazują Maryi obojętność, a nawet Ją nienawidzą i wiele czynią, by pomniejszyć Jej chwałę.
    Możemy w tym celu odmówić następującą modlitwę:
Matko Najświętsza, Niepokalana Maryjo!
Z radością przyjmuję Twe zaproszenie do udziału w Twoim rozmyślaniu. W pierwsze soboty otwierasz Swe Niepokalane Serce dla każdego, kto pragnie wlać we własne serce te najważniejsze znaki, jakie Bóg ukazał nam we Fatimie. Proszę, otwórz przede mną Swoje Serce. Ośmielam się prosić o to z całą pokorą, ale i z dziecięcą śmiałością, ponieważ chcę Cię naśladować, ponieważ chcę żyć miłością do Twego Syna, ponieważ pragnę zawsze trwać w stanie łaski i miłować Twój święty Różaniec, wreszcie – ponieważ pragnę wszystkiego, co tylko mogę ofiarowywać w duchu zadośćuczynienia za grzeszników. Daj mi uczestniczyć w Twym rozmyślaniu, a ja obiecuję wprowadzać w życie Słowo, które wlejesz do mego małego serca, by stawało się coraz milsze Tobie, bliższe Tobie, podobniejsze do Twego Niepokalanego Serca. A jeśli chcesz, zawsze możesz zabrać me serce, a dać mi Swoje – jak uczyniłaś to z tyloma swoimi dziećmi. Będę wtedy duszą najszczęśliwszą na świecie!

Piętnastominutowe rozmyślanie (przykładowe tematy rozmyślania nad pierwszą tajemnicą radosną)

4.1. Najpierw odmawia się modlitwę wstępną:
Zjednoczony ze wszystkimi aniołami i świętymi w niebie, zapraszam Ciebie, Maryjo, do rozważania ze mną tajemnic świętego różańca, co czynić chcę na cześć i chwałę Boga oraz dla zbawienia dusz.

4.2. Należy przypomnieć sobie relację ewangeliczną (Łk 1,26 - 38). Odczytaj tekst powoli, w duchu głębokiej modlitwy.

     4.3. Z pokora pochyl się nad misterium swojego zbawienia objawionym w tej tajemnicy różańcowej. Rozmyślanie można poprowadzić według następujących punktów:

                        a) rozważ anielskie przesłanie skierowane do Maryi,

                        b) rozważ odpowiedź Najświętszej Maryi Panny,

                        c) rozważ wcielenie Syna Bożego.

4.4. Z kolei zjednocz się z Maryją w ufnej modlitwie. Odmów w skupieniu Litanię Loretańską. Na zakończenie dodaj:
Niebieski Ojcze, zgodnie z Twoją wolą wyrażoną w przesłaniu anioła, Twój Syn Jednorodzony stał się człowiekiem w łonie Najświętszej Dziewicy Maryi. Wysłuchaj moich próśb i dozwól mi znaleźć u Ciebie wsparcie za Jej orędownictwem, ponieważ z wiarą uznaję Ją za prawdziwą Matkę Boga. Amen.

5.5. Na zakończenie wzbudź w sobie postanowienia duchowe.

Będę gorącym sercem miłował Matkę Najświętszą i każdego dnia oddawał Jej cześć.
Będę uczył się od Maryi posłusznego wypełniania woli Bożej, jaką Pan mi ukazuje co dnia.
Obudzę w sobie nabożeństwo do mojego Anioła Stróża.

Go to top